W rozmowie z red. Katarzyną Bartman adw. Patryk Skalski udzielił komentarza do artykułu poświęconego sporom pomiędzy wspólnikami polsko-włoskiej spółki, w której miasto Otwock posiada mniejszościowy udział. Władze miasta złożyły pozew o rozwiązanie spółki, co zazwyczaj ma miejsce wówczas, gdy przeszkody w działalności danego pomiotu nie mogą zostać wyeliminowane przy zastosowaniu innych rozwiązań, które pozwoliłby na jego dalsze istnienie. Wśród przesłanek stanowiących podstawę rozwiązania spółki przez sąd ustawodawca wymienia brak możliwości osiągnięcia celu spółki. Konflikt pomiędzy wspólnikami może zostać zakwalifikowany jako okoliczność uniemożliwiająca osiągnięcie wspomnianego celu, natomiast aby sąd zechciał przychylić się do żądania wyrażonego w pozwie, konflikt powinien być trwały i uniemożliwiać działalność operacyjną danego podmiotu oraz osiąganie przez spółkę dochodu. Więcej o konflikcie wewnątrz spółki z udziałem miasta Otwock pod poniższym linkiem.
https://www.money.pl/…/spolka-nie-pasuje-do-wizj

Artykuł adw. Patryk Skalski dla redakcji Money.pl pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Artykuł Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca dyrektywę (UE) 2015/413 pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Warto także wskazać, że stosownie do art. 306 KK przerabianie numeru identyfikacyjnego samochodu, jest zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności.  Więcej o tym jak chronić się przed tożsamymi sytuacjami w wydaniu Panoramy dostępnym pod poniższym linkiem

https://www.facebook.com/watch/live/?ref=watch_permalink&v=1592384464937581

ttps://vod.tvp.pl/informacje-i-publicystyka,205/panorama-odcinki,273685/odcinek-107,S01E107,1272997

Artykuł O skutkach „przebicia” numerów VIN pojazdu w wymiarze cywilnoprawnym i karnym pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

https://www.rp.pl/rzecz-o-prawie/art40130681-patryk-skalski-mozliwe-ofiary-populizmu-penalnego

Artykuł Co dalej z wysokimi karami za przestępstwa gospodarcze? pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Artykuł Naprawa Krajowej Rady Sądownictwa bez szkód pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Na czym polega przestępstwo udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela?

Zgodnie z przepisami Kodeksu karnego przedmiotowe przestępstwo w swojej podstawowej postaci sprowadza się do działania sprawcy, który w razie grożącej mu niewypłacalności lub upadłości, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela poprzez podejmowanie wobec składników swojego majątku czynności polegających na ich:

• usunięciu,
• ukryciu,
• zbyciu,
• darowaniu,
• zniszczeniu,
• rzeczywistym lub pozornym obciążeniu,
• uszkodzeniu.

Osoba, która dopuściła się takiego czynu podlega karze pozbawienia wolności do 3 lat.

Podkreślić należy, że opisany powyżej czyn zabroniony posiada swoją postać kwalifikowaną, powodującą zaostrzenie odpowiedzialności karnej osoby, która go popełniła. Następuje to w przypadku, gdy sprawca wyrządził szkodę wielu wierzycielom. Zagrożenie karą pozbawienia wolności wynosi wówczas od 3 miesięcy do 5 lat.

Inną postacią opisywanego przestępstwa jest popełnienie go w celu  udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu lub innego organu państwowego. W takim wypadku sprawca udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem:

• usuwa,
• ukrywa,
• zbywa,
• darowuje,
• niszczy,
• rzeczywiście lub pozornie obciąża albo
• uszkadza składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem, bądź
• usuwa z nich znaki zajęcia komorniczego, a więc je zdejmuje lub niszczy.

Podlega on karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Jaki jest sposób ścigania przestępstwa udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela?

Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie przedmiotowego przestępstwa następuje na wniosek pokrzywdzonego. Oznacza to, że z chwilą jego złożenia postępowanie karne toczy się  już z urzędu.

Jaki jest charakter prawny przestępstwa udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela?

Na wstępie wskazać trzeba, że przestępstwa przeciwko wierzycielom określa się jako wieloodmianowe. Ich główną cechą jest to, że dla ich popełnienia wystarczy realizacja jednego, spośród wymienionych alternatywnie typów zachowania sprawcy.

W każdym z nich stroną pokrzywdzoną jest wierzyciel. Może to być każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc osoba fizyczna,  osoba prawna oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, jeżeli cel ich działania obejmuje działalność gospodarczą, w tym spółka cywilna, jawna i komandytowa.

Przedmiotowe przestępstwo ma charakter indywidualny, w związku z ty, że może je popełnić tylko i wyłącznie dłużnik. Nie musi on prowadzić działalności gospodarczej, choć istnieje taka formalna konieczność, jeżeli działa on na szkodę wierzyciela poprzez swoją upadłość.

Opisywany czyn zabroniony ma charakter skutkowy, co oznacza, że dla bytu tegoż przestępstwa koniecznym jest wystąpienie rzeczywistego skutku. Problematykę skutkowego charakteru czynu stypizowanego w art. 300 kk trafnie definiuje Sąd Najwyższy wskazując, że „jeżeli zbycie rzeczy zajętej w postępowaniu egzekucyjnym, czy inna czynność rozporządzająca zajętym mieniem dłużnika, nie miała realnego wpływu na zaspokojenie wierzyciela, to pomimo wypełnienia pozostałych znamion stypizowanego w tym przepisie występku (…), brak znamienia skutku w postaci udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela powoduje, że nie można uznać, iż doszło do popełnienia przestępstwa określonego w art. 300 § 2 KK” (wyr. SN z 14.6.2011 r., IV KK 31/11, Legalis; podobnie wyr. SA w Katowicach z 28.11.2013 r., II AKa 350/13, KZS 2014, Nr 4, poz. 67; post. SN z 1.12.2015 r., V KK 351/15, KZS 2016, Nr 3, poz. 16; wyr. SA w Krakowie z 28.6.2018 r., II AKa 49/18, Legalis; zob. też T. Oczkowski, w: Konarska-Wrzosek (red.), Kodeks karny, 2016, s. 1277).

Należy również nadmienić, że przestępstwo udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela może być popełnione tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym.

W przypadku prawnokarnych problemów związanych z przestępstwami na tle gospodarczym, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią (zakładka kontakt).

Artykuł Przestępstwo udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela – art. 300 kk pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Po kilkunastu latach funkcjonowania gospodarki wolnorynkowej w 2003 r. ustawodawca zdecydował się  dokonać penalizacji procederu polegającego na  korupcji gospodarczej, co motywowano jego szkodliwością społeczną oraz znaczeniem dla prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego. Niewątpliwie przestępstwo stypizowane w treści art. 296a kk godzi w zasadę wolnej konkurencji naruszając swobodę działania podmiotów gospodarczych.

Co to jest korupcja gospodarcza? Na jakich zasadach odpowiada jej sprawca? Jakie kary grożą za takie przestępstwo? Na te pytania odpowiemy w ramach niniejszego artykułu.

Istota przestępstwa korupcji gospodarczej

Przestępstwo korupcji gospodarczej, zwane też przestępstwem korupcji menadżerskiej, uregulowane jest w art. 296a § 1 Kodeksu karnego. Dopuszcza się go osoba, która pełniąc funkcję kierowniczą w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność gospodarczą lub też pozostając z nią w stosunku pracy, umowy zlecenia lub umowy o dzieło, żąda lub przyjmuje od osoby trzeciej korzyść majątkową lub osobistą albo jej obietnicę. W zamian, ekwiwalentnie, zobowiązuje się ona do nadużycia udzielonych jej uprawnień lub niedopełnienia ciążącego na niej obowiązku w taki sposób, który może wyrządzić tej jednostce szkodę majątkową albo stanowić czyn nieuczciwej konkurencji lub niedopuszczalną czynność preferencyjną na rzecz nabywcy bądź odbiorcy towaru, usługi albo świadczenia.

Inną postać tego przestępstwa stanowi tzw. przekupstwo gospodarcze, polegające na udzieleniu albo obietnicy udzielenia za wyżej opisane działanie, korzyści majątkowej lub osobistej, czyli potocznie rzecz ujmując łapówki (art. 296a § 2 kk).

Co oznacza korzyść majątkowa i osobista?

Podkreślenia wymaga, że przyjęcie korzyści majątkowej lub osobistej, oznacza objęcie jej przez sprawcę w faktyczne władanie. Natomiast przyjęcie obietnicy takiej korzyści, sprowadza się do zaakceptowania przez sprawcę przyrzeczenia jej udzielenia.

Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, korzyścią majątkową jest dobro, za pomocą którego można zaspokoić potrzebę materialną i które zawiera wartość ekonomiczną. Jest nią przysporzenie majątku albo uniknięcie strat lub zmniejszenie obciążeń majątku.

Tak więc może to być świadczenie pieniężne, darowizna rzeczy, udzielenie pożyczki, cesja wierzytelności etc.

Natomiast korzyść osobista jest świadczeniem o charakterze niemajątkowym. Zatem jej celem jest zaspokojenie potrzeby niematerialnej. Może to być na przykład złożenie obietnicy awansu.

Odpowiedzialność karna za korupcję gospodarczą

Korupcja gospodarcza, w obydwu jej postaciach zagrożona jest, co do zasady, karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Musimy jednak pamiętać, że przestępstwo to może przybrać także formę:

• uprzywilejowaną, zagrożoną niższa sankcją,
• kwalifikowaną, za którą przewidziana jest wyższa kara.

W pierwszym przypadku, chodzi o czyn mniejszej wagi, a więc o niższej społecznej szkodliwości, który zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 2 lat (art. 296a § 3 kk).

W razie postaci kwalifikowanej, kiedy sprawca wyrządza znaczną szkodę majątkową, podlega on karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat (art. 296a § 4 kk).

Dodać trzeba, że zgodnie z art. 115 § 7, w zw. z § 5 kk, znaczną szkodą jest taka, której wartość przekracza 200. 000 złotych.

Klauzula bezkarności

Ustawodawca przewidział sytuację, w której sprawca przestępstwa korupcji gospodarczej, w obu jej postaciach, nie będzie podlegał odpowiedzialności karnej.

Zgodnie bowiem z art. 296a § 5 kk – nie podlega karze sprawca takiego przestępstwa,  jeżeli korzyść majątkowa lub osobista albo ich obietnica zostały wprawdzie przez niego przyjęte, jednakże powiadomił on następnie o tym fakcie organ powołany do ścigania przestępstw i ujawnił wszystkie istotne okoliczności przestępstwa, zanim organ ten o nim się dowiedział.

Powyższy artykuł jedynie pokrótce przedstawia najważniejsze zagadnienia związane z istotą procederu jakim jest korupcja gospodarcza. Kancelaria podejmuje się spraw dotyczących przestępczości gospodarczej, reprezentując klientów na wszystkich etapach postępowania, zatem zachęcamy do bezpośredniego kontaktu.

kancelaria@skalski-adwokat.pl

Artykuł Przestępstwo korupcji gospodarczej – art.296a kk pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Na czym polega przestępstwo udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela?

Zgodnie z przepisami Kodeksu karnego przedmiotowe przestępstwo w swojej podstawowej postaci sprowadza się do działania sprawcy, który w razie grożącej mu niewypłacalności lub upadłości, udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela poprzez podejmowanie wobec składników swojego majątku czynności polegających na ich:

• usunięciu,
• ukryciu,
• zbyciu,
• darowaniu,
• zniszczeniu,
• rzeczywistym lub pozornym obciążeniu,
• uszkodzeniu.

Osoba, która dopuściła się takiego czynu podlega karze pozbawienia wolności do 3 lat.

Podkreślić należy, że opisany powyżej czyn zabroniony posiada swoją postać kwalifikowaną, powodującą zaostrzenie odpowiedzialności karnej osoby, która go popełniła. Następuje to w przypadku, gdy sprawca wyrządził szkodę wielu wierzycielom. Zagrożenie karą pozbawienia wolności wynosi wówczas od 3 miesięcy do 5 lat.

Inną postacią opisywanego przestępstwa jest popełnienie go w celu  udaremnienia wykonania orzeczenia Sądu lub innego organu państwowego. W takim wypadku sprawca udaremnia lub uszczupla zaspokojenie swojego wierzyciela przez to, że składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem:

• usuwa,
• ukrywa,
• zbywa,
• darowuje,
• niszczy,
• rzeczywiście lub pozornie obciąża albo
• uszkadza składniki swojego majątku zajęte lub zagrożone zajęciem, bądź
• usuwa z nich znaki zajęcia komorniczego, a więc je zdejmuje lub niszczy.

Podlega on karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Jaki jest sposób ścigania przestępstwa udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela?

Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie przedmiotowego przestępstwa następuje na wniosek pokrzywdzonego. Oznacza to, że z chwilą jego złożenia postępowanie karne toczy się  już z urzędu.

Jaki jest charakter prawny przestępstwa udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela?

Na wstępie wskazać trzeba, że przestępstwa przeciwko wierzycielom określa się jako wieloodmianowe. Ich główną cechą jest to, że dla ich popełnienia wystarczy realizacja jednego, spośród wymienionych alternatywnie typów zachowania sprawcy.

W każdym z nich stroną pokrzywdzoną jest wierzyciel. Może to być każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc osoba fizyczna,  osoba prawna oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, jeżeli cel ich działania obejmuje działalność gospodarczą, w tym spółka cywilna, jawna i komandytowa.

Przedmiotowe przestępstwo ma charakter indywidualny, w związku z ty, że może je popełnić tylko i wyłącznie dłużnik. Nie musi on prowadzić działalności gospodarczej, choć istnieje taka formalna konieczność, jeżeli działa on na szkodę wierzyciela poprzez swoją upadłość.

Opisywany czyn zabroniony ma charakter skutkowy, co oznacza, że dla bytu tegoż przestępstwa koniecznym jest wystąpienie rzeczywistego skutku. Problematykę skutkowego charakteru czynu stypizowanego w art. 300 kk trafnie definiuje Sąd Najwyższy wskazując, że „jeżeli zbycie rzeczy zajętej w postępowaniu egzekucyjnym, czy inna czynność rozporządzająca zajętym mieniem dłużnika, nie miała realnego wpływu na zaspokojenie wierzyciela, to pomimo wypełnienia pozostałych znamion stypizowanego w tym przepisie występku (…), brak znamienia skutku w postaci udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela powoduje, że nie można uznać, iż doszło do popełnienia przestępstwa określonego w art. 300 § 2 KK” (wyr. SN z 14.6.2011 r., IV KK 31/11, Legalis; podobnie wyr. SA w Katowicach z 28.11.2013 r., II AKa 350/13, KZS 2014, Nr 4, poz. 67; post. SN z 1.12.2015 r., V KK 351/15, KZS 2016, Nr 3, poz. 16; wyr. SA w Krakowie z 28.6.2018 r., II AKa 49/18, Legalis; zob. też T. Oczkowski, w: Konarska-Wrzosek (red.), Kodeks karny, 2016, s. 1277).

Należy również nadmienić, że przestępstwo udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela może być popełnione tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym.

W przypadku prawnokarnych problemów związanych z przestępstwami na tle gospodarczym, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią (zakładka kontakt).

• WordPress
• Link
• Mail

Artykuł Wyłudzenie kredytu lub pożyczki- odpowiedzialność karna pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Jeśli sąd orzekający w sprawie przyjmie, iż w wyniku bezskuteczności postanowień abuzywnych umowa nie może się ostać, w swym rozstrzygnięciu powinien stwierdzić, iż jest ona nieważna. Wskutek powyższego między stronami dochodzi do zwrotu świadczeń wzajemnych. Kredytobiorcy przysługuje roszczenie o zwrot środków, które wpłacił na rzecz banku w związku z zawartą umową kredytu. Rozliczenie powinno zostać przeprowadzone w oparciu o tzw. teorię dwóch kondykcji, o czym więcej w artykule – Teoria salda a teoria dwóch kondykcji.

W praktyce dochodzi do kumulacji roszczeń poprzez żądanie w treści pozwu zasądzenia kilku rodzajów roszczeń jednocześnie. Roszczenie o stwierdzenie nieważności jest formułowane wraz z roszczeniem o zapłatę. Przedmiotowa konstrukcja realizowana jest na bazie jednej podstawy faktycznej w oparciu o przepis art. 191 kpc. Wskazać jednak należy, że każde z dochodzonych roszczeń posiada odrębną podstawę prawną. Stwierdzenie nieważności umowy znajduje oparcie w treści art. 189 kc, a dla roszczenia o zapłatę znajdzie zastosowanie art. 410 kc, w którym uregulowano kwestie nienależnych świadczeń  (por. P. Artymionek, A. Citko, Postępowanie w sprawach kredytów frankowych., Warszawa 2021). 

Dodać również należy, że sąd stwierdzając w prawomocnym orzeczeniu, iż umowa jest nieważna, wydaje orzeczenie o charakterze deklaratoryjnym. Oznacza to, iż łączący strony stosunek prawny jest nieważny z mocy samego prawa (ex lege) od dnia zawarcia umowy kredytu (ex tunc), nie zaś od momentu uprawomocnienia się wyroku.

adw. Patryk Skalski

Artykuł Stwierdzenie nieważności umowy kredytu frankowego pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.

Jeszcze do niedawna w judykaturze pojawiały się rozbieżności interpretacyjne w zakresie stosowania przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu, które w sytuacji wspomnianego wyżej rozstrzygnięcia stanowią podstawę prawną wzajemnych rozliczeń stron. W takiej sytuacji możemy mówić o dwóch koncepcjach- tzw. „teorii salda” i „teorii dwóch kondykcji”. Pierwsza bazuje na kompensacji wzajemnych zobowiązań, zaś druga sprowadza się do traktowania roszczeń każdej ze stron w sposób niezależny.

Innymi słowy teoria salda wymusza określenie przez sąd różnicy między wartością wszystkich uregulowanych przez kredytobiorcę rat a udostępnioną przez bank kwotą. W konsekwencji jedna ze stron umowy byłaby zobowiązana do zwrotu kwoty stanowiącej nadwyżkę będącą wynikiem wspomnianych rozliczeń. Podkreślenia zatem wymaga, że obowiązek zwrotu w przypadku zastosowania teorii salda obciąża wyłącznie ten podmiot, który uzyskał większą korzyść. Jest to niewątpliwie rozwiązanie niekorzystne dla kredytobiorcy, a zarazem nieznajdujące podstaw w obowiązujących przepisach, co potwierdza obecna linia orzecznicza sądów powszechnych oraz stanowisko Sądu Najwyższego.

W uchwałach z dnia 7.05.2021 r. (III CZP 6/21, LEX nr 3170921) oraz z dnia 16.02.2021 r. (III CZP 11/20, LEX nr 3120579) Sąd Najwyższy w sposób jednoznaczny zakwestionował zasadność stosowania teorii salda, wskazując, iż w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytu powinna znaleźć zastosowanie tzw. „teoria dwóch kondykcji”. Jest to trafne stanowisko, gdyż teoria dwóch kondykcji powoduje konieczność traktowania każdego z roszczeń stron w sposób niezależny. Oznacza to, że nawet jeśli kredytobiorca nie spłacił jeszcze kredytu, który zaciągnął w banku, może dochodzić zwrotu spełnionych na rzecz kredytodawcy świadczeń.

W celu zlecenia sporządzenia oraz wniesienia pozwu w tzw. sprawie frankowej zachęcamy do kontaktu z Kancelarią.

adw. Patryk Skalski

Artykuł Teoria salda a teoria dwóch kondykcji pochodzi z serwisu Kancelaria Adwokacka Patryk Skalski.